|
Oglądając transmisję z komisji hazardowej, zatęskniłem raptem za dwoma politykami: Portugalczykiem Carlosem Coelho (po portugalsku to królik) oraz Włochem Claudio Fava.
Pierwszy był przewodniczącym specjalnej komisji Parlamentu Europejskiego do zbadania istnienia rzekomych więzień CIA w Europie, drugi był rapporteurem (sprawozdawcą) prac tejże komisji. Pierwszy – centroprawicowiec, niski, brunet, spokojny, czasem tylko unosił brwi i robił miny, gdy któryś z członków komisji powiedział coś bardzo ostrego lub bardzo głupiego. Drugi – lewicowiec, wysoki, o południowej urodzie, ze sporym temperamentem politycznym – który powodował, że był gwiazdą mediów – formułował radykalne poglądy, oskarżając własny rząd i Amerykanów o wszystkie możliwe grzechy. Obaj często mieli inne zdanie, spierali się, ale robili to elegancko, szanując siebie nawzajem, w białych rękawiczkach.
Coelho i Fava mogliby być korepetytorami dla Mirosława Sekuły, który ciężko pracuje na miano „stupajki” i robi wszystko, aby roztrwonić swój dorobek jako statecznego Prezesa NIK-u. I Włoch, i Portugalczyk mogliby udzielić też bezpłatnych lekcji panom Urbaniakowi i Neumannowi: dobrego wychowania, elegancji, poczucia odpowiedzialności i dbałości o interes partyjny nie „na chama”, ale w sposób stonowany i do przyjęcia.
Problem jednak, że tych trzech polityków PO z komisji hazardowej nie potrzebuje, swoim zdaniem, żadnych rad ani nauk. Uważają, że pozjadali wszystkie rozumy, są najmądrzejsi i najpiękniejsi. Tymczasem rzeczywistość skrzeczy…
autor jest eurodeputowanym PiS
 |
