Dolar może być mocniejszy

Złoto jest bezpieczną przystanią dla kapitału, szczególnie w niepewnych czasach. Skoro jego cena spadła w piątek aż o 4,7 proc., można sądzić, że niepewność na rynkach mamy już za sobą. Ale oczywiście nikt w to nie wierzy.

Roman Przasnyski – Największe tąpnięcie notowań złota od 1 grudnia ubiegłego roku zafundował nam gwałtownie umacniający się dolar. Ten zaś swą siłę zawdzięcza rewelacyjnym, niemal niewiarygodnie dobrym danym z amerykańskiego rynku pracy, gdzie spadek liczby etatów był kilkunastokrotnie mniejszy, niż się spodziewano, a stopa bezrobocia nieoczekiwanie zmniejszyła się do 10 proc. Trudno uwierzyć, że bezrobocie, czyli największy problem nie tylko amerykańskiej gospodarki, tak szybko i radykalnie zniknął. Oczywiście nie zniknął i trudno tu mówić nawet o pierwszej jaskółce wiosny za oceanem. Ale dane te uzmysłowiły inwestorom, że pora łatwego, niemal darmowego pieniądza może skończyć się szybciej, niż się tego spodziewali. Przecież od poprawy sytuacji na rynku pracy FED uzależniał niedawno ewentualność zmiany swej polityki pieniężnej.

Spodziewana korekta

Co to oznacza? Oczywiście perspektywę umocnienia się dolara, a przynajmniej powstrzymania jego deprecjacji. To zaś minus dla cen surowców, w tym złota. To także nie najlepsza perspektywa dla rynków akcji. Rosnące stopy procentowe to największy wróg giełdowych indeksów. Bańka na rynku akcji, nawet jeśli nie jest bańką – jak twierdzi część coraz bardziej nielicznych obserwatorów – wkrótce może się skończyć. Wówczas spodziewana od dawna korekta wreszcie pojawi się na giełdach, a mając tak poważne uzasadnienie, może przybrać rozmiary naprawdę solidne.

New age economy

Co można wyczytać z reakcji rynków na dane o spadku bezrobocia? Pod pozorami logiki kryją się oznaki nadchodzącej schizofrenii. Amerykańska waluta zachowała się – wbrew zdziwieniu części komentatorów – bardzo logicznie i wręcz klasycznie. Ale według „klasycznej” klasyki ekonomii, a nie new age economy. Ta ostatnia zakłada, że im gorzej w gospodarce, tym słabszy dolar. A giełdy, szczególnie te bardziej egzotyczne, tym samym idą w górę dzięki mechanizmowi carry trade.

Dla giełd to zły okres

Tymczasem spadające bezrobocie oznacza poprawę w gospodarce lub przynajmniej jej zapowiedź (to wyjaśnienie dla zwolenników new age), nawet jeśli to tylko chwilowy przebłysk. Poprawa w gospodarce i spadek zagrożenia bezrobociem to perspektywa wyższych (od zera) stóp procentowych. Mocniejszy dolar to tańsze złoto, ropa, miedź. A co z giełdą? Schizofrenia. Poprawa w gospodarce to teoretycznie wzrosty na rynkach akcji. Ale z drugiej strony rosnące stopy to dla giełd zły okres. Taniejąca miedź i ropa to gorsze czasy dla spółek surowcowych, a więc kolejny punkt dla niedźwiedzi. Czeka nas okres schizofrenicznych reakcji, typu „im lepiej, tym gorzej”. Im lepiej w gospodarce, tym gorzej na giełdach, im gorsze wieści, tym indeksy bardziej w górę. Taki sam, tylko „odwrotny” scenariusz rynki już przerabiały, i to stosunkowo niedawno. I również najsilniej reagowały na dane o bezrobociu. Im dane były gorsze, tym giełdy bardziej się cieszyły.

Na dziesięć lat

Wróćmy do złotej, bezpiecznej przystani w niespokojnych czasach. Z zastrzeżeniem, że mówimy tu o dość krótkim horyzoncie i zmienności notowań jako mierze ryzyka inwestycyjnego. W ciągu ostatnich 22 miesięcy, które z całą pewnością można potraktować jako okres bardzo niepewny i niespokojny, mieliśmy 15 dni, w trakcie których ceny złota spadały po ponad 3 proc. Dni z podobną skalą wzrostów mieliśmy 10. Takie „porcje” dni z tak dużą zmiennością w „normalnych czasach” starczały na 10 lat. Największy w ciągu ostatnich dwóch lat dzienny spadek wyniósł 5,9 proc. (22 października ubiegłego roku), największy wzrost to 10,6 proc. (17 września 2008 r.). Wahania indeksów giełdowych to przy tym oaza spokoju. Złoto to świetny obiekt dla inwestycji. Tak samo świetny, jak większość innych. Trzeba go tylko rozumieć, trafić na właściwy czas i pilnować jak portfela w zatłoczonym tramwaju. Bo chwila nieuwagi może sporo kosztować.

Autor jest głównym analitykiem Gold Finance

Największe tąpnięcie notowań złota od 1 grudnia ubiegłego roku zafundował nam gwałtownie umacniający się dolar. Ten zaś swą siłę zawdzięcza rewelacyjnym, niemal niewiarygodnie dobrym danym z amerykańskiego rynku pracy, gdzie spadek liczby etatów był kilkunastokrotnie mniejszy, niż się spodziewano, a stopa bezrobocia nieoczekiwanie zmniejszyła się do 10 proc. Trudno uwierzyć, że bezrobocie, czyli największy problem nie tylko amerykańskiej gospodarki, tak szybko i radykalnie zniknął. Oczywiście nie zniknął i trudno tu mówić nawet o pierwszej jaskółce wiosny za oceanem. Ale dane te uzmysłowiły inwestorom, że pora łatwego, niemal darmowego pieniądza może skończyć się szybciej, niż się tego spodziewali. Przecież od poprawy sytuacji na rynku pracy FED uzależniał niedawno ewentualność zmiany swej polityki pieniężnej.

Co to oznacza? Oczywiście perspektywę umocnienia się dolara, a przynajmniej powstrzymania jego deprecjacji. To zaś minus dla cen surowców, w tym złota. To także nie najlepsza perspektywa dla rynków akcji. Rosnące stopy procentowe to największy wróg giełdowych indeksów. Bańka na rynku akcji, nawet jeśli nie jest bańką – jak twierdzi część coraz bardziej nielicznych obserwatorów – wkrótce może się skończyć. Wówczas spodziewana od dawna korekta wreszcie pojawi się na giełdach, a mając tak poważne uzasadnienie, może przybrać rozmiary naprawdę solidne.

Co można wyczytać z reakcji rynków na dane o spadku bezrobocia? Pod pozorami logiki kryją się oznaki nadchodzącej schizofrenii. Amerykańska waluta zachowała się – wbrew zdziwieniu części komentatorów – bardzo logicznie i wręcz klasycznie. Ale według „klasycznej” klasyki ekonomii, a nie new age economy. Ta ostatnia zakłada, że im gorzej w gospodarce, tym słabszy dolar. A giełdy, szczególnie te bardziej egzotyczne, tym samym idą w górę dzięki mechanizmowi carry trade.

Tymczasem spadające bezrobocie oznacza poprawę w gospodarce lub przynajmniej jej zapowiedź (to wyjaśnienie dla zwolenników new age), nawet jeśli to tylko chwilowy przebłysk. Poprawa w gospodarce i spadek zagrożenia bezrobociem to perspektywa wyższych (od zera) stóp procentowych. Mocniejszy dolar to tańsze złoto, ropa, miedź. A co z giełdą? Schizofrenia. Poprawa w gospodarce to teoretycznie wzrosty na rynkach akcji. Ale z drugiej strony rosnące stopy to dla giełd zły okres. Taniejąca miedź i ropa to gorsze czasy dla spółek surowcowych, a więc kolejny punkt dla niedźwiedzi. Czeka nas okres schizofrenicznych reakcji, typu „im lepiej, tym gorzej”. Im lepiej w gospodarce, tym gorzej na giełdach, im gorsze wieści, tym indeksy bardziej w górę. Taki sam, tylko „odwrotny” scenariusz rynki już przerabiały, i to stosunkowo niedawno. I również najsilniej reagowały na dane o bezrobociu. Im dane były gorsze, tym giełdy bardziej się cieszyły.

Wróćmy do złotej, bezpiecznej przystani w niespokojnych czasach. Z zastrzeżeniem, że mówimy tu o dość krótkim horyzoncie i zmienności notowań jako mierze ryzyka inwestycyjnego. W ciągu ostatnich 22 miesięcy, które z całą pewnością można potraktować jako okres bardzo niepewny i niespokojny, mieliśmy 15 dni, w trakcie których ceny złota spadały po ponad 3 proc. Dni z podobną skalą wzrostów mieliśmy 10. Takie „porcje” dni z tak dużą zmiennością w „normalnych czasach” starczały na 10 lat. Największy w ciągu ostatnich dwóch lat dzienny spadek wyniósł 5,9 proc. (22 października ubiegłego roku), największy wzrost to 10,6 proc. (17 września 2008 r.). Wahania indeksów giełdowych to przy tym oaza spokoju. Złoto to świetny obiekt dla inwestycji. Tak samo świetny, jak większość innych. Trzeba go tylko rozumieć, trafić na właściwy czas i pilnować jak portfela w zatłoczonym tramwaju. Bo chwila nieuwagi może sporo kosztować.